اصولا  ارزش ذاتی سهام عادی به این شیوه تعیین می‌گردد: مجموع ارزش فعلی جریانات  نقدی آینده که بر مبنای نرخ بازده مورد انتظار سهامدار محاسبه شود.

در  برخی از الگوها برای محاسبه ارزش ذاتی فقط سود سهام را در نظر می‌گیرند و  در برخی دیگر سود سهام و قیمت فروش سهام مدنظر قرار می‌گیرند.در محاسبه  ارزش ذاتی سهام عادی مسئله عدم اطمینان به زمان و میزان جریانات نقدی آینده  از نظر سود پرداختی و قیمت فروش سهام بزرگ‌ترین مسئله صاحبان این نوع سهام  است. دومین مسئله به نرخ بازده مورد انتظار سرمایه‌گذار مربوط می‌شود .نرخ  تنزیلی که بر مبنای آن جریانات نقدی آینده را محاسبه می‌کند در گروی این  قضیه است که آیا صاحب سهام مجموعه متنوعی از سهام مختلف دارد یا خیر؟ اگر  وی دارای مجموعه‌ای متنوعی باشد نرخ تنزیل به‌صورت تابعی از ریسک سیستماتیک  سهام عادی درمی‌آید، اگر سهام عادی تنها سرمایه‌گذاری وی باشد نرخ تنزیل  منعکس‌کننده کل ریسک سهام عادی است.

بهترین  الگو برای تعیین ارزش سهام عادی یک شرکت الگویی است که به بهترین نحو  نمایانگر ریسک و بازده مورد انتظار سهام‌داران آن باشد و مفروضات آن رابطه  نزدیکی با جریانات نقدی آینده شرکت داشته باشد .

ساده‌ترین  روش ساده‌ترین روش برای تعیین ارزش سهام عادی این است که فرض کنیم میزان  سود تقسیمی در طول زمان ثابت می‌ماند و کسی که این سهام را خریداری می‌کند  برای همیشه آن را نگهداری خواهد کرد بنابراین ارزش ذاتی  سهام به این طریق  محاسبه می‌شود: سود تقسیمی یک‌سال تقسیم بر بازده مورد انتظار سالانه.

مفیدترین  کاربرد ارزش ذاتی مربوط به مواردی است که مساله تعیین ارزش پروژه‌های  سرمایه‌گذاری مطرح  می‌گردد. یکی از دلایل مطلب فوق این است که صاحب سهام و  اوراق‌قرضه یک  شرکت نسبت‌به جریان نقدی آینده آن شرکت ادعا دارد.کسی که  صاحب اوراق قرضه  باشد سود سهام را دریافت می‌کند و در زمان سررسید  اوراق‌قرضه نیز مبلغی  برابر با ارزش اسمی آن اوراق دریافت می‌کند. صاحب  سهام ممتاز و عادی یک  شرکت سود سهام را دریافت می‌کند و هر زمان که به پول  نقد نیاز داشته باشد  می‌تواند سهام خود را در بازارهای مالی به فروش  برساند. ازآنجاکه این  اقلام از دارایی‌های مالی در طی یک دوره زمانی باعث  ایجاد جریانات نقدی  می‌گردند در زمان تعیین ارزش این اقلام باید ارزش زمانی  پول و نرخ بازدهی  مورد توقع سرمایه‌گذارها مورد توجه قرار گیرند.

 دومین  کاربرد ارزش ذاتی برای تعیین توجیه‌پذیری یک سرمایه‌گذاری این است که  روش‌های تعیین ارزش  دارایی‌های واقعی و مالی رابطه تنگاتنگی با یکدیگر  دارند. بنابراین مدیران  مالی و سهام داران برای تعیین توجیه‌پذیری  سرمایه‌گذاری و تصمیم‌گیری در  مورد خرید سهام یا اوراق‌قرضه شرکتی  (به‌منظور افزایش ثروت خود)از همین  روش‌ها استفاده می‌کنند .